Kafandaki alarm yüksek olabilir. Bu yine de tek gerçek değil.

Yıllardır hapis korkusuyla yaşıyorum. Haksızca işimden oldum; hukuk ilkeleriyle değil, keyfilik ve baskıyla yargılanıyorum. Hakimler sorumluluk almamak için kararsız kalıyor veya dosyayı üst mahkemelere paslıyor. Terörle hiçbir bağım yok ancak yönetimin hedef aldığı gruplar arasında, suçsuz olmama rağmen mağdur edildim. Bu yükle başkalarına yaklaşmak imkansız hale geliyor. On yılın ardından AİHM gibi kurumlar "ihlal" kararları verse de ülkemizde somut bir değişim görülmüyor. Bu korkuyla yaşamak zor

Anlaşılmıyorum. Sanki hep dünya birileri etrafında dönüyor bir benim etrafımda dönmüyor. Sanki dünya bir onlara karşı acımasız. Bana karşı da acımasız ama bunların arasından sıyrılıp sevdiğim insana elimi uzatabiliyorum. O el bana neden uzanmıyor?