Burada kimse sahneye çıkmıyor. Ama herkes iz bırakıyor.

Yıllardır hapis korkusuyla yaşıyorum. Haksızca işimden oldum; hukuk ilkeleriyle değil, keyfilik ve baskıyla yargılanıyorum. Hakimler sorumluluk almamak için kararsız kalıyor veya dosyayı üst mahkemelere paslıyor. Terörle hiçbir bağım yok ancak yönetimin hedef aldığı gruplar arasında, suçsuz olmama rağmen mağdur edildim. Bu yükle başkalarına yaklaşmak imkansız hale geliyor. On yılın ardından AİHM gibi kurumlar "ihlal" kararları verse de ülkemizde somut bir değişim görülmüyor. Bu korkuyla yaşamak zor

Anlaşılmıyorum. Sanki hep dünya birileri etrafında dönüyor bir benim etrafımda dönmüyor. Sanki dünya bir onlara karşı acımasız. Bana karşı da acımasız ama bunların arasından sıyrılıp sevdiğim insana elimi uzatabiliyorum. O el bana neden uzanmıyor?

dünya üzerinde öğrenilecek-yaşanılacak çok şey ama yeterli zaman yok bunun verdiği his yerimde saymama neden oluyor; anlam diye amaç diye hiç bir şey yok. bilmek, anlamak ve rahatlamak hissediyorum. Yaşadığım bu his normal olmasın,fazla ağır