Burada kimse sahneye çıkmıyor. Ama herkes iz bırakıyor.

Yıllardır hapis korkusuyla yaşıyorum. Haksızca işimden oldum; hukuk ilkeleriyle değil, keyfilik ve baskıyla yargılanıyorum. Hakimler sorumluluk almamak için kararsız kalıyor veya dosyayı üst mahkemelere paslıyor. Terörle hiçbir bağım yok ancak yönetimin hedef aldığı gruplar arasında, suçsuz olmama rağmen mağdur edildim. Bu yükle başkalarına yaklaşmak imkansız hale geliyor. On yılın ardından AİHM gibi kurumlar "ihlal" kararları verse de ülkemizde somut bir değişim görülmüyor. Bu korkuyla yaşamak zor

Anlaşılmıyorum. Sanki hep dünya birileri etrafında dönüyor bir benim etrafımda dönmüyor. Sanki dünya bir onlara karşı acımasız. Bana karşı da acımasız ama bunların arasından sıyrılıp sevdiğim insana elimi uzatabiliyorum. O el bana neden uzanmıyor?

Özellikle İlber Ortaylı gibi hayatın kendisinden büyük kişilerin ölmesi anlamsızlaştırdı hedefimi. Bayram sonrası şu an niye işe gidiyorum ne kadar gerekli yaptığım şey bunu sorguluyorum

dünya üzerinde öğrenilecek-yaşanılacak çok şey ama yeterli zaman yok bunun verdiği his yerimde saymama neden oluyor; anlam diye amaç diye hiç bir şey yok. bilmek, anlamak ve rahatlamak hissediyorum. Yaşadığım bu his normal olmasın,fazla ağır

insanlarla konuşamıyorum doğru sözcüyü bulamıyorum onların hislerini anlıyorum, Söyleyeceğim her şey yanlış gibi hissediyorum. ortada kötü bir durum ve söyleyeceklerim bir şeyi değiştirmeyecek. Bak Mesela karşımdaki insan kötü bir durumda boş boş konuşmak istemiyorum ya da kendimi yetersiz , aciz hissediyorum ne söylebilirim ki daha öne neyi başarmışımda söz söyleyeceğim

yaklaşık 2 senedir işsizim ve borçlarım var. motivasyon konusuna girebilecek kadar bile motivasyonum yok. ikili ilişkilerimde de berbat olduğum bir dönemden geçiyorum. umarım aynı durumda olan kimse yoktur.